چندی است نمی بینمت

   قصور از چشمهایم است یا قدمهایت اینجا نرسیده ، نمی دانم !

   مصیبت بزرگی ست

   قبول کن ، نازنین !

   اینجایش می دانم ، مقصر نیستم

   سابقه اش ، دلیلی است بر حجمش .

   روزت را ندیده ام

   خوب یا بد ، با خودت .

   سخاوتی هم ندارم ببخشمش .

   تنها دعای خیرم به راهت ، به پاس حرمت کهنه مان !

   دیگر بی حسابم

حق من هم ، بگذار لب پنجره ات ، آفتاب کویر بسوزاندش .

   همچنان می نویسم

   به رسم دلی که سنگ را حریفش نیست

   می نویسم از بارانی که - خدا کند - رنگش پیدا نشود !

    ๑ نمی دانم چرا ؛ اما نوشتم ، بی اراده ..

    ๑๑ ببخشید برای آپم خبر ندادم . دلیلش محفوظ است .